သက်ကြီးခေါင်းချချိန်မို့ တခဏမျှ မှေးစက်မိသွားသည်။မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားမိသည်ကားမသိလိုက်ချေ။ ခြေရင်းဆီက တိုက်ချီတိုရဲ့ စူးစူးဝါးဝါးဟောင်လိုက်သံကြောင့် ဖြတ်ကနဲ နိုးလာရပါ၏။ မကြုံစဖူး မိုးမလင်းတလင်း ရောက်လာတဲ့ လူသံတွေကြောင့် ရောက်ရက်ခတ်နေတဲ့ တိုက်ချီတိုကို ထိန်းရင်း နားစွင့်နေလိုက်၏။ကားသံတွေ၊ လူသံတွေလည်း တလုံးတထွေးကြားရစပြုသည်။ ခြံတခါးကို ဖွင့်ခိုင်းနေသည့်အသံ။ အိမ်အထဲက လုံခြုံရေးတွေရဲ့ ခွန်းတုံ့သံကိုလည်း ကြားရတချက် မကြားရတချက်။ ဟိုဘက်က ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးနေသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူမ သိလိုက်ပြီဖြစ်ပါသည်။ လဲနေရာမှ ငြင်သာစွာထလိုက်ကာ ဆံပင်ကို ဖြီးသင်၍ သပ်ရပ်စွာစည်းနှောင်လိုက်သည်။ ညဝတ်ဝတ်စုံကို လှဲရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိပ်ခန်းတံခါးလာခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ " အန်တီ သူတို့က တံခါးလာဖွင့်ခိုင်းနေပြီ" ခြံထဲက ကလေးတွေ သတင်းလာပို့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးတွေခဗျာ သူမပြောထားလို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိကြပေမယ့် ခုမှ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပုံရသည်။ "ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ သူတို့ ပြောတဲ့အတိုင်းသာလုပ်ပေးလိုက်" ။သူမ ခုလို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လျင် "ဟုတ်"ဟုသာပြောပြီး ထွက်သွားပြီးသည့်နောက် ရှေးမနှောင်းခင်မှာပင် ခြံထဲသို့ လူတအုပ်ကြီး ခြေံသံပြင်းပြင်းနှင့် ဝင်ချလာသံကို အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ ကြမ်းတမ်းလိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။ တံခါးမဖွင့်ရင် အုတ်တံတိုင်းဖြိုပြီးများဝင်လာမလားထင်ရသည်အထိ စူးစူးရဲရဲရှိနေသည်မဟုတ်လား။ "တိုက်ချီ၊ သား တိုးတိုးနေ" ။အန္တရာယ်ရဲ့ အငွေ့အသက်မှန်း သိသည်နှင့် တိုက်ချီတိုခဗျာ မရပ်မနား တရပ်စပ်မာန်ဖီနေလေတော့သည်။ လက်ကာကို လှပ်၍ပြူတင်းမှ အပြင်ကို တချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နေပြည်တော်ရဲ့ ပြာသိုလကား မြူတွေနှင့် ဆိုင်းအုံ့လျက်ပင်ရှိနေလေသည်။A-33 ခြံတဝန်းလုံး ပြောက်ကျားဝတ် စစ်သားများ မဲလို့ပင်နေချေပြီ။ ရာဂဏန်းလောက်ရှိလေမလား။ အခန်းထဲက တိုက်ချီရဲ့ အသံတွေ အပြင်ဘက်ဆီက ရုတ်ရင်းဆန်ခတ် အသံတွေရောကြောင့် ခေါင်းထဲ အနည်းငယ်ရှုပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။သူမသည် သက်ပြင်းရှည်တချက်ကို လေးလေးတွဲ့တွဲ့ချလိုက်ကာ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စိတ်ပျက်၍ မဟုတ်ပါ။ သူမစိတ်မပျက်ပါ။ ဒီလောက် Covid ကပ်ရောဂါတွေကြောင့် ဒုက္ခ၊သုက္ခတွေကြားထဲကာမှ သူတို့မို့ လုပ်ရက်လေခြင်းဟူ၍ အတွေးပေါ်လာ၍ဖြစ်သည်။ သူမသည် နဖူးပြင်ကိုဖွေးပြောင်နေအောင် ဆံပင်အမောက်ကို မြင့်နိုင်သမြှင့်မြှင့် ပင့်သပ်လိုက်ကာ လုံချည်ကိုလည်း တင်းနိုင်သမျှ တင်းတင်းပြင်ဝတ်ပြီးသည့်နောက် ဧည့်ခန်းရှေ့သွက်လက်ပေါ့ပါးစွာ ထွက်လာလိုက်သည်။ တိုက်ချီကိုတော့ ခဏထားခဲ့မှဖြစ်မည်။ ရုတ်ရင်းဆန်ခတ်တွေထပ်မတွေ့ချင်၍ ဖြစ်သည်။သူမထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် အံကိုက်ပဲ သူတို့လဲ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ စစ်ဖိနပ်တော့ ဝတ်မထားပါ။ ရိုင်းပြမည့်ဟန်တော့မတွေ့။သူမသည် တခွန်းတပါဒမှ မြွက်ဟခြင်းမပြုပဲ "ကဲ ဆိုပေတော့"ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့်သာ ဆီးကြိုရင်း ခါးကို မတ်မတ်ထားလိုက်သည်။ ခြံထဲရှိ အိမ်သားအကုန်လုံး ရှေ့ဆီ ခေါ်ယူစုဝေးလိုက်၏။နိုင်ငံတော်အာဏာကို တပ်မတော်မှ လွဲပြောင်းရယူလိုက်ပြီဖြစ်ပါကြောင်း" အစီရင်ခံနေသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူမရဲ့ အိပ်ခန်း၊စာဖတ်ခန်းများပါမကျန် ဝင်ရောက်စီးနင်းကြပြီး ဖုန်း၊ လက်တော့၊ ကွန်ပျူတာများ နှင့် အိမ်သူအိမ်သားများ၏ ဖုန်းတွေပါ မကျန် သိမ်းကျုံးရှာဖွေ ယူငင်သွားလေကုန်သည်။ တိတ်ဆိတ်လျက်သား ဆောင်းရဲ့ မနက်ခင်းလေးမှာ ရုတ်ချည်း ဆူညံသွားတော့သည်။သူမ တချက်မျှ ပင် ဝင်၍ဟန့်တားခြင်းလည်း မလုပ်ပါ။ စိတ်ပူခြင်းလည်း မရှိ။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကိုယ်လုပ်စရာရှိသာတာ လုပ်ကြဖို့ အားလုံးကိုလည်း ထပ်မှာလိုက်သေးသည်။ သမ္မတကြီးကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းထားပါကြောင်း၊အန်တီလည်း လိုအပ်တာရှိပါက ပြောကြားနိုင်ပါကြောင်း ဆက်၍ဆိုလာတော့သည်တွင် သူမသည် လက်ကို ကာပြလိုက်ရင်း "ကောင်းပါပြီ...."ဟူ၍သာ ပြောလိုက်လေသည်။ သူမဘာမှ ဆက်မမေးမိပါ။ ဒီလို အချိန် ဘာတွေဖြစ်နေမလဲ သူမကောင်းကောင်းသိပါ၏။အားလုံးအဆင်ပြေပြေရှိဖို့မျှော်လင့်ရင်း စိတ်ပူနေမည့် သမီးချယ်ရီထက်မျက်နှာအတွေးထဲ ပေါ်လာပြန်သည်။ အဆင်ပြေအောင်နေပါသမီး။ခုနက ရုတ်ရုတ်ဖြစ်ကထဲက ခေါ်သွားပြီးနှင့်ပြီထင်၏။သူမသည် ပြည်သူပြည်သားအပေါင်းကို စိတ်ဝယ်နှစ်လိုက်ကာ "အန္တရယ်အပေါင်းမှကင်းဝေး​ကြစေရန်ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သလိုက်ရင်း ထိုင်လျက်ပင် တခဏမျှ ပင့်သက်ရှိုက်မောလိုက်သည်။"သူတို့လည်း ထွက်သွားကြပြီ။ အချိန်လည်း ကုန်မှန်းမသိကုန်သွားပြီ။မိုးလည်းလင်းလာသလိုရှိပြီ။ ကားသံဖိနပ်သံတွေ စီညံနေဆဲ။ ထိုင်ရာမ ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ကာ ဘုရားခန်းဆီဦးတည်လိုက်သည်။ သို့သော် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာ၌ မဲ့ထေ့ထေ့အပြုံးတခုတွဲလွဲခိုသွားသည်တော့မည်သူမှသိလိုက်ဟန်ကြမတူပါချေ။ ခြေလှမ်းတွေ သွက်ဆဲ၊ ကျဲဆဲ၊မြန်ဆဲ၊မျှော်လင့်ချက်တွေပြည့်ဆဲ။သူမသည် ခါတိုင်းထက် ရင်ကိုမော့အောင်ကော့လျက် လေးနက်တည်ကြည်စွာပင် အတွင်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။#aungsansuukyi #fyp #foryourpage #burmese